قصه نان از زبان استاد رشته تئاتر

اجرا در قلب شهر

تاریخ انتشار : ۰۴ ارديبهشت ماه ۱۳۹۲

 

حالا براي استاد رشته تئاتر دغدغه‌هاي ديگري هست! اصل قصه‌اش از همان يك هزار فارغ‌التحصيل سالانه تئاتر آغاز و به محلات كلانشهر تهران مختوم مي‌شود. كلانشهري كه در روايات روزانه‌اش از 12 يا شايد 14 ميليون نفر مي‌گويند، آناني كه در خيابان‌ها و كوچه پس‌كوچه‌هاي جنوب و شمالش در ترددي براي قصه نان‌اند! 
و تئاتر در ميان اين آ‌دميان اگرچه روزي روزگاري به خيابان لاله‌زار مختوم مي‌شد، اما حالا غير از چهارراه وليعصر و يكي دو سالن ديگر غريب‌تر از يك سفر گران‌قيمت امروز است!
 
اما استاد رشته تئاتر چه مي‌گويد؛ انگار او هنوز به آينده تئاتر ايران اميدوار است. قطب‌الدين صادقي هميشه حرفي براي گفتن داشته است، هميشه حرف‌هايي براي گفتن دارد، مي‌گويد: تحقيقات صورت گرفته نشان مي‌دهد كه مخاطبان تئاتر ايران از ميان اقشار متوسط هستند. درس‌خوانده‌اند، دانشگاهي هستند، يا از طبقات مختلف فرهنگي‌اند. برآورد سن و سالشان بين 20 تا 60 سال است، اما متاسفانه اقشار پردرآمدي نيستند، بنابراين ديدن هر تئاتري براي آنها مقدور نيست. اما ميان اين مشكلات، در تصور خانواده‌اي چندنفري كه علاقه‌مند به ديدن تئاتر هستند، چه مي‌گذرد، چه كار بايد كرد؟ 
 
دكتر صادقي چاره كار را در يك راهكار بديهي و در عين حال ساده مي‌داند، گفته‌هاي او بيشتر به خروج هنر تئاتر از سالن‌هاي كليشه‌اي شهر و رفتن به دل محلات شباهت دارد. مي‌گويد: راه چاره تئاتر، كار در محلات است، به جاي اين‌كه فقط در تئاتر شهر متمركز شويم، بايد در هر منطقه، تئاتري بزرگ، ارزان قيمت از نظر كميت و مساحت ساخته شود، هر ساله هزار دانشجو از دانشكده‌هاي تئاتري فارغ‌التحصيل مي‌شوند، مي‌توان همين نيروهاي متخصص را براي توليد تئاتر به آن فضاها برد. قطعاً آينده تئاتر ايران با حضور اين نيروهاي متخصص و توليد كارهاي ساده و ارزان‌قيمت گره مي‌خورد. قرار نيست كه تئاتر از نظر محتوا، كار فرماليستي باشد، يا بازي با شكل و محتوا را دنبال كند، يا اين‌كه رويكردي شبه‌روشنفكري به خود بگيرد. اشاعه تئاتر با آثاري رقم مي‌خورد كه براي مردم ساده و قابل درك باشد، صرفاً تجريدي نباشد، رويكردي واقع‌گرايانه را دنبال كند و برقراري ارتباط با آن از سوي مردم امكانپذير باشد. 
 
تلقي دكتر صادقي از نسخه اصيل تئاتر هم در راستاي همين حرف‌هايش است. به گفته او تئاتر اصيل برمبناي احترام به مردم است؛ اثري كه در آن ارزش‌‌هاي هنري بومي نهفته است؛ بنابراين توسعه تئاتر اين نيست كه دنبال كارهاي اروپايي برويم. اتفاقاً تئاتري داراي ارزش است كه بتواند با توده‌هاي مردمي ارتباط برقرار كند، بايد به عنوان شكل درست هنر در چارچوب ارزش‌هاي هنر ملي باشد. 
 
با اين حال، استاد تئاتر، آخرين برگ تورق‌اش از تقويم روزمره كنوني باز به دانشگاه برمي‌گردد؛ به قول خودش همان 18 دانشكده‌اي كه سالانه هزار فارغ‌التحصيل تحويل جامعه مي‌دهند! 
 
به گفته صادقي، سيستم ورود و خروج دانشجو به رشته تئاتر نقص دارد؛ مي‌گويد: يكي از همين دانشكده‌ها بدون كنكور و امتحان عملي، 600 دانشجو پذيرفته است؛ در حالي كه رشته تئاتر در فرانسه 7 مرحله كنكور دارد. ما نه‌تنها با چنين مشكلي روبه‌رو هستيم، بلكه وضعيت دانشگاه هم داراي نواقصي است. اول اينكه استاد خوب نداريم؛ شايد تعداد اساتيد خوب در حد 3-2 نفر است، علاوه بر اين فضاي علمي نداريم؛ مفادي كه به بچه‌ها تدريس مي‌شود، به روز نيست و كهنه است و دست آخر اينكه بچه‌ها براي ورود به دانشگاه گزينش نشده‌اند! 
 
قطب‌الدين صادقي، متولد شهر سنندج و داراي دكتراي كارگرداني تئاتر از دانشگاه سوربن پاريس است. پيش از ورود به دانشگاه و از سال‌هاي ابتدايي دهه 50 فعاليت خود را در حوزه كارگرداني و بازيگري آغاز كرد. از سال‌هاي دهه 60 به بعد آثاري را به صحنه آورد كه او را در رديف مطرح‌ترين هنرمندان تئاتر معاصر ايران قرار داد. او در دو سه سال گذشته بيشتر بر حوزه آييني و سنتي و كارهايي مشترك با دانشجويانش متمركز بوده است.
 
منبع: روزنامه ایران




مراکز‌علمی
  دانشگاه‌های داخلی
  دانشگاه‌های خارجی
  موسسه‌های آموزشی
  انجمن‌های علمی
کافه‌ارشد
  پاتوق
  سبک زندگی
  برنامه‌ریزی
  خاطره‌بازی
اخبار
  دانشگاه‌ها
  آموزش عالی
  انجمن‌ها
  آزمون‌ها
  همایش‌ها
  رشته ها
  استان‌ها
  خارجی
دسترسی‌ها
  رادیو دانشجو
  فرصت‌های تحصیلی
  فرصت‌های شغلی
  کتاب‌ها
  جزوه‌ها
  گالری
حامیان طلایی دانشجو آنلاین
کلیه حقوق معنوی و مادی این سایت متعلق به نیوساد می باشد و هرگونه بهره برداری - محتوایی یا بصری - با ذکر منبع بلامانع است
Powered by HamrahSamaneh CO.